Τοπιο ανοιξιατικο

"Απεμεινα κενη συνειδησεως,

ηδονικα ευτυχισμενη στη στιγμη,

μακαρια πλασμενη για ονειρο

- παρελθοντα χρονου.

Η ανασα χτυπουσε ευλαβικα,

ικετευε για λιγη ζωη.

Η ματια κλαιγοντας σερνοταν,

στα ποδια φιλιου ακαταδεκτου.

Και το αγγιγμα μιας καρδιας,

πεταριζε στη δινη της ισως επαναληψης.

Πλαθοντας τον κοσμο μας,

ζωγραφιζοντας με φως,

ο ηλιος ανετειλε απο τη πλευρα

- τη δεξια, ευλογημενη.

Τοπιο ανοιξιατικο,

σε καμβα κεντημενο απο δακρυα,

οι στιγμες ζουν κι εμεις,

παραδινουμε τα οπλα.

Ψυθιρισε ο ανεμος,

στ'αυτι του Θεου

κι ανταρα στα κορμια

- τρεμουν συγκορμα.

Τοπιο ανοιξιατικο,

αιμα σταζουν οι παπαρουνες,

αγαπη τ'ακροδαχτυλα.

Μη σκεφτεσαι πια.

Αστο το αιμα να γινει ποταμι,

να πνιγουμε.

Ναυαγοι θα ξεβρασουμε

στις ακτες του φεγγαριου.

Παμε. " Amy