Ου φονευσεις

"Ξεβραστηκα στην ακτη σου αποτομα.

Τιθασευσα κυματα ανυπακοα.

Νομιζα τουλαχιστον.

Αλλου με ταξιδεψε η Μοιρα.

Παντου τριγυρω αμμος,

απο εκεινη που κολλα πανω σου,

σαν τη Μνημη που δε λεει να ξεχασει.

Πιο 'κει μεγαλες σκιες δεντρων,

για να περιπλανιουνται τα ονειρα

και να παιζουν οι αισθησεις.

Που και που ενα αχνο φως,

απο ενα φεγγαρι ξεχασμενο,

παραπονεμενο -εχασε τις εποχες της δοξας του- ,

εισβαλει σε μια υστατη προσπαθεια

να βαψει το σκηνικο ποιητικο.

Κι ομως τα φαντασματα

εξακολουθουν να ειναι πρωταγωνιστες.

Οι ερινυες, τυψεις που λησμονησα,

τυψεις που ερχονται τυπικες

να θυμισουν πως υπαρχουν,

ουρλιαζουν τις πραξεις

- εισητηρια εκπτωτικα

με πρωτη θεση στη Κολαση μου.

Τη δικη μου ποτε των Αλλων.

Μια λεξη φτανει στα χειλη

- διψασμενα απ'το ποθο

που ποτε δε γευτηκα.

"Μανα".

Καταραμενη, ποτε δεν ερχεται

στην ωρα της.

Κι αν παρουσιαστει,

θα αραδιασει ολα οσα προσβαλουν την υποληψη.

Τη δικη μου τη θλιψη κανεις δε λογαριαζει.

Μονο μια αγκαλια στο τελος,

για να τονισει τον οικογενειακο δεσμο.

Να πει πως ο,τι και να γινει "μανα ειναι μια".

Αχ, μανα, μη γινεσαι Μηδεια,

το λεει καθαρα η εντολη.

Εκεινη η δεκατη :

"Ου φονευσεις" . " Amy