Το ποτάμι

Αποψε συρθηκα και παλι στην οχθη

του ποταμου σου...

Το νερο ηταν τωρα γλυφο, δεν καταφερα να ξεδιψασω.

Το κορμι μου, το νιωθω,

ακομη παρασυρεται απο το ρευμα,

σα το κλαρακι που καποτε πεταξες οταν ειμασταν παιδια.

Μονο που τουτο το κυμμα που με παιρνει

δεν ειναι το ιδιο.

Ειναι πιο δυνατο, γεματο απο τις αναμνησεις

των εφηβικων μας χρονων.

Τοτε καναμε ονειρα θυμασαι;

Τοτε ειχαμε τολμησει να ζησουμε.

Σημερα αγναντευω το αυριο

με τη δυναμη που μας εδωσε

ο πονος του χθες.

Σημερα προσμενω το καλυτερο

με τις προσευχες μου

να αγγιζουν το χειροτερο που περασε.

Σημερα, ειμαστε γυμνοι μπροστα στην αληθεια του.

Το ποταμι ειναι εδω, το ιδιο οπως και τοτε.

Εμεις μονο αλλαξαμε.

Γιναμε σοφοτεροι.

Γιναμε ανθρωποι.

Γιναμε κοινωνοι του τελους μας." Amy