"Ο κυκλος, σα τελειο σχημα που ειναι,
γεμισε και τη τελευταια του μοιρα, εκλεισε.
Ετσι και η ζωη μου, εκλεισε για να αρχισει απο το μηδεν.
Μονο που τα προσωπα εμειναν ιδια,
μονο που ο κυκλος κατεληξε να ειναι φαυλος.
Σκηνες ζωης που επαναλαμβανονται στο μονοτονο...
Οι σταγονες του μισους μου
πεφτουν στο ιδιο ακριβως σημειο,
τα δακρυα κυλουν παντα
με την ιδια συχνοτητα, ακαταπαυστα,
ο πονος εκπεμπει στα ιδια σηματα, θανατος.
Καθε φορα που ο κυκλος φτανει στο τελος του,
καθε φορα που η μερα καλωσοριζει τη νυχτα,
ειναι που κατι ελπιδες ξεχασμενες,
αραχνιασμενες απο μια ανατολη που προλαβα καποτε,
προσταζουν να συνεχιστει το μαρτυριο.
Η ειρωνεια σ'ολο δεν ειναι η αποδοχη.
Ειναι που κατι τετοιες στιγμες λεω μια φραση:
"μη μου τους κυκλους ταραττε" ." Amy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου