Φυγε

"Ακροβατησαμε στο σχετικο,

ηδονιστηκαμε με τ' απειρο.

Κριμα,

τα κορμια σπαραξαν

- δρομος ατελειωτος.

Με ρωτησες αν αγαπω

δυνατα φωναξα,

παψε.

Απαγορευμενη λεξη.

Που ζεις;



Ψαχνεις ασυστολως,

χαμενους θησαυρους,

σκονισμενες αναμνησεις.

Διαλυεις χωρις ντροπη

ψευτικους πυργους,

πατημασιες μιας ξεχασμενης,

καλα θαμενης παιδικοτητας.

Προσδοκας ενα χαδι,

μα καπνος που αιωρειται

καθε παρουσια μου.

Κρατας ακομη την κιμωλια,

συνεχιζεις,

τελος δε λες να βαλεις

στη γραμμη που σερνεις πισω σου.

Τυφλος προχωρας μπροστα,

παλευω να σβησω τα σημαδια

- αεναη πορεια.

Κριμα,

μετανιωσα,

για τοτε που με ρωτησες,

"αγαπας;"

και σου 'χα πει "παψε".

Φυγε επρεπε να σου φωναζα.

"Φυγε". " Amy

Τι θα γινοταν... αν

"Μερικες φορες αναρωτιεσαι:

Τι θα γινοταν αν ο χρονος

κυλουσε αντιστροφα;

Τι θα προλαβαινες να σωσεις

αν ειχες την ευκαιρια;

Αλλες παλι φωναζεις,

να σ'ακουσουν οι τοιχοι

- ακαταπαυστα υψωνεις γυρω σου.

Μα εκεινοι αμειλικτοι ορθωνονται

και εσυ κλαις, ηττημενος στο σημερα.

Κατι τετοιες αδιορατες, ουρλιαζεις,

να σταματησει το τραινο

που δεν θελεις να χασεις.

Ποιο βαγονι ομως κουβαλα

τις αμαρτιες σου και ποιο

τους διακαεις ποθους σου,

δε γνωριζεις, ασημαντο.

Υπαρχουν στιγμες φιλε μου,

που σκεφτομαι σιωπηλα

- η σιωπη ακουγεται καλυτερα

στο μικροφωνο της ζωης,

τι θα γινοταν αν σκυφτος

παλευες να βελτιωσεις τον κοσμο.

Αν νοιαζοσουν για εκεινον τον πλησιον.

Αν αλλαζες που και που

τα χρωματα της παλετας σου.

Αν ανοιγες τα παραθυρα

να μπει λιγο καθαρος αερας στην καρδια σου.

Αν δοκιμαζες να δεις

με τα ματια της ψυχης σου.

Ξυπνα φιλε μου.

Ξυπνα, πριν προλαβουν

σε καταντησουν τυφλο,

ερμαιο της ζητιανιας τους.

Καλη τυχη." Amy

Ου φονευσεις

"Ξεβραστηκα στην ακτη σου αποτομα.

Τιθασευσα κυματα ανυπακοα.

Νομιζα τουλαχιστον.

Αλλου με ταξιδεψε η Μοιρα.

Παντου τριγυρω αμμος,

απο εκεινη που κολλα πανω σου,

σαν τη Μνημη που δε λεει να ξεχασει.

Πιο 'κει μεγαλες σκιες δεντρων,

για να περιπλανιουνται τα ονειρα

και να παιζουν οι αισθησεις.

Που και που ενα αχνο φως,

απο ενα φεγγαρι ξεχασμενο,

παραπονεμενο -εχασε τις εποχες της δοξας του- ,

εισβαλει σε μια υστατη προσπαθεια

να βαψει το σκηνικο ποιητικο.

Κι ομως τα φαντασματα

εξακολουθουν να ειναι πρωταγωνιστες.

Οι ερινυες, τυψεις που λησμονησα,

τυψεις που ερχονται τυπικες

να θυμισουν πως υπαρχουν,

ουρλιαζουν τις πραξεις

- εισητηρια εκπτωτικα

με πρωτη θεση στη Κολαση μου.

Τη δικη μου ποτε των Αλλων.

Μια λεξη φτανει στα χειλη

- διψασμενα απ'το ποθο

που ποτε δε γευτηκα.

"Μανα".

Καταραμενη, ποτε δεν ερχεται

στην ωρα της.

Κι αν παρουσιαστει,

θα αραδιασει ολα οσα προσβαλουν την υποληψη.

Τη δικη μου τη θλιψη κανεις δε λογαριαζει.

Μονο μια αγκαλια στο τελος,

για να τονισει τον οικογενειακο δεσμο.

Να πει πως ο,τι και να γινει "μανα ειναι μια".

Αχ, μανα, μη γινεσαι Μηδεια,

το λεει καθαρα η εντολη.

Εκεινη η δεκατη :

"Ου φονευσεις" . " Amy

Πολυχρωμα ονειρα

"Παγωσαν τα δαχτυλα στη θεληση.

Ουρλιαξε η εμπνευση στη προσπαθεια.

Να βγει απο τη φυλακη της σκεψης.

Οι λεξεις - φαντασματα μιας ηδονης

περιπλανωμενοι, αιχμαλωτοι συναισθηματων.

Ματια θολα σαν τη φλογα.

Σαν τον καπνο που σβηνει τη ζωη μου.

Θολα απο δακρυα.

Δακρυα μαυρα - αδειες οι μερες,

εφυγαν ανικανοποιητες.

Το μονο ασπρο, η κενη κολλα

- παρελθουσα, γεματη

ενα μεγαλο Τωρα.

Μια απογνωση για μοναξια.

Ασπρα ισως και τα φτερα.

Φτερα πουλιων αποδημητικων,

αιωνια κουβαλουν τα ονειρα μου,

τα ονειρα σου, τα ονειρα μας.

Αυτα παντα πολυχρωμα." Amy

Τοπιο ανοιξιατικο

"Απεμεινα κενη συνειδησεως,

ηδονικα ευτυχισμενη στη στιγμη,

μακαρια πλασμενη για ονειρο

- παρελθοντα χρονου.

Η ανασα χτυπουσε ευλαβικα,

ικετευε για λιγη ζωη.

Η ματια κλαιγοντας σερνοταν,

στα ποδια φιλιου ακαταδεκτου.

Και το αγγιγμα μιας καρδιας,

πεταριζε στη δινη της ισως επαναληψης.

Πλαθοντας τον κοσμο μας,

ζωγραφιζοντας με φως,

ο ηλιος ανετειλε απο τη πλευρα

- τη δεξια, ευλογημενη.

Τοπιο ανοιξιατικο,

σε καμβα κεντημενο απο δακρυα,

οι στιγμες ζουν κι εμεις,

παραδινουμε τα οπλα.

Ψυθιρισε ο ανεμος,

στ'αυτι του Θεου

κι ανταρα στα κορμια

- τρεμουν συγκορμα.

Τοπιο ανοιξιατικο,

αιμα σταζουν οι παπαρουνες,

αγαπη τ'ακροδαχτυλα.

Μη σκεφτεσαι πια.

Αστο το αιμα να γινει ποταμι,

να πνιγουμε.

Ναυαγοι θα ξεβρασουμε

στις ακτες του φεγγαριου.

Παμε. " Amy

Γορδιος δεσμος

"Πως δεθηκαν ετσι τα κορμια.

Μαρτυρησαν ουρλιαζοντας το ποθο.

Εξατμιστηκαν τα σ'αγαπω στη δινη.

Αποκαμε το μισος στη προσπαθεια.

Πως δυο ψυχες περπατουν στα συννεφα.

Στη βροχη της ηδονης πλαι.

Να σαπισουν με τον καιρο.

Να φωναζουν την αγαπη.

Πως οι ωρες βαρυναν κι εγιναν χρονια.

Τα χρονια κι αυτα, βουβα σερνουν το βημα

στα σκαλοπατια της παλιας μας νιοτης.

Πως δυο ζωες διαβηκαν το καινουριο.

Χερι - χερι πορευομενες στο κενο.

Με αορατο δεσμο δεμενες αρτια.



Πολλοι εμισησαν το κοκκινο

- εντονη αποχρωση.

Αλλοι σιχαθηκαν τον ιδρωτα

- νερο των διαβρωμενων σωματων μας.

Κανεις ομως δεν καταφερε

- ιδιος Μεγας αλεξανδρος,

να κοψει με το σπαθι του φθονου

τουτο, το γορδιο δεσμο.

Τον ερωτα μας. " Amy

Συγγνωμη

"Συγγνωμη.

Δε μπορεσα να χορτασω το φιλι.

Να δοθω ολοκληρη στο τωρα.

Να αφεθω στο δηθεν του ονειρου.

Συγγνωμη.

Οι ηδονικες σταλες

-κερι που λιωνει ο ποθος,

ποταμι που ρεει στις εκβολες σου.

Τα γραναζια της σκεψης

-σκουριασμενα απο αγαπη,

κολλησαν αδιορατα,

σ'αγαπω.

Συγγνωμη.

Προσπαθησα να φυτεψω

στη γη το κουφαρι μου -να σταθω,

μα στραγγιξα σε κατι αχ αισθαντικα.

Συγγνωμη.

Πουλια αποδημητικα τα σε θελω,

σου φιλουν τα χερια, τα χειλη,

το κορμι σου ολοκληρο.

Χρυσανθεμα ανθισαν

εκει που η ανασα εκλεινε τη πορτα.

Δεσμιοι του ανυπερασπιστου.

Συγγνωμη.

Σ'αγαπω." Amy

Τρεξε

"Μακρυγορεις για να προλαβεις το μισος.

Αδημονεις να γεμισεις το φεγγαρι.

Αποδεξου την ημισεληνο της ζωης σου.

Τραβα μια γραμμη στη φωτια που καιει,

οσα ευχηθηκες και δεν ανταμωσες,

μακαρισες και πεθαναν.

Η ζωη σου κλεινει το ματι στη γωνια.

Τρεξε.

Ο ηλιος χανει λιγο απο τη λαμψη του,

στεκεσαι,

προσευχεσαι παλι στον ταφο του εγω σου.

Τρεξε.

Περιμενεις τον ανεμο στη πορτα σου.

Να παρασυρει τις σκορπιες αμαρτιες σου.

Παρε το θρασσος και χτυπα πρωτος.

Μη ελπιζεις στο αβεβαιο.

Μη ζωγραφιζεις με πονο.

Τρεξε.

Κοκκινα πουλια καρφωθηκαν στη πλωρη σου,

κυμματα εζωσαν το μαυρο σου,

μικροι θεοι στεκονται σιμα σου,

κι εσυ;

Τρεξε." Amy

Νυχτα

"Νυχτα.

Βαρυνε το αδιεξοδο της αποφασης.

Μετεωρη η κινηση –σε αργο ρυθμο βαδιζω στο τερμα.

Το φεγγαρι στολιζει κι αποψε τα λαθη,

στεφανι στολισμενο με χρυσανθεμα μιας ηδονης,

ανικανοποιητης το διχως άλλο.

Τουτη τη νυχτα μη με ψαξεις.

Κρυμμενη στον κηπο της Κολασης σου.

Ματωμενη παντου απο τ’αποθημενα.

Σκυφτη, να ικετευω τη θλιψη σου.

Μη με ψαξεις.

Τ’αστερια θα σβησουν.

Και το μαυρο θα σκεπασει το βουρκο.

Μη με ψαξεις, μ’ακους;

Ο ηλιος πηρε αδεια από ‘μενα, εχαθη.

Παραδοθηκε στα χερια σου.

Περπατα πλαι και σιωπησε λοιπον.

Παψε." Amy

Τι (ερωτησεις σ'ενα εσυ)

"Τι ζητησες;

Ενα βλεμμα,

ασηκωτος ποθος

στο προσκεφαλο της νιοτης μας,

ενα χαδι,

βαναυση ανατριχιλα στα σεντονια σου,

το χτυπο μιας καρδιας,

που περπατα στις μυτες

μηπως ξυπνησει τη σκεψη σου,

μιαν ανασα,

ζωη στα δαχτυλα ενος ερωτα ατελειωτου.

Τι ονειρευτηκες;

Ενα φιλι,

μαγεμενο ηλιοβασιλεμα

στα βραχωδη ορη σου,

μιαν ανατολη,

απο εκεινες που αφησαμε στη πλωρη,

μια δυση,

σαν αυτες που αδιακοπα

κλεινεις τις προτασεις σου,

μιαν αγκαλια,

καταφυγιο αταιριαστο

στο ανυποτακτο σκηνικο σου.

Τι αγαπησες;

Τιποτα." Amy

Εγωισμος

"Περιπλανηθηκα ασκοπα,

δοκιμαστηκα οικειοθελως.

Σημαδια ενος χρονου,

αμειλικτος τιμωρος,

φιλος της τοτε στιγμης,

σκορπουν εδω κι εκει ιχνη παρουσιας.

Στο δερμα μου χαρασω,

'κεινα τα κουφια σ'αγαπω

που καποτε σου ειχα μαθει να απαγγελεις.

Με το αιμα μου γραφω

στο σαπισμενο τοιχο σου,

ενα τελος, απ'αυτα που ποτε δεν ακουγα,

διακριτικως εισεβαλαν στα ονειρα μου.

Τωρα εχουν διεισδυσει και στον ξυπνιο μου.

Με μαχαιρια ξυνουν τις πληγες,

βαθιες σα τους στοχασμους,

ανοιχτες ακομη, σα τα ματια μου.

Δεν κοιμαμαι πια.

Τον υπνο τον παρεδωσα.

Σ'ενα μιζερο εγωισμο,

που βασταει να δει αν αντεχω.

Αν μπορω να ζω.

Αναπνεω.

Κι ο απανθρωπος αυτος,

εγωισμος μου,

χαμογελα." Amy

Γκρι

"Ονειρου μασκες,

σερνουν το βημα τους

στη πορτα ερωτευμενων,

ζητιανευουν για προδομενα φιλια,

αλυχτουν για βιαια χαδια.

Ποτε αγαπηθηκαν τα κορμια,

βαφτηκε η νυχτα μερα,

η σιωπη απλωσε το πεπλο της,

η φωνη εχασε το χρωμα της;

Αγαπησες αραγε;

Το αδειο βλεμμα που στραγγιζει το πονο,

το αργο βημα - σηκωνει το βαρος της ζωης μας,

τις λεξεις - μπερδευονται στα χειλη,

τη σκονη - αιωρειται στο χασμα αναμεσα μας.

Επελεξα εκουσιως το μαυρο,

διαλεξε εσυ το ασπρο.

Ευχομαι μονο καποτε να βρεθουμε στα μισα.

Στο γκρι." Amy

Καρδια & Μυαλο

"Ατιμη καρδια της σαρκας κουρσαρος,
ατιμο μυαλο των πραξεων τιμωρος,
τα χειλη -αναρωτιεμαι- γιατι μισανοιχτα,
γιατι το φεγγαρι γλυφει τις πληγες μας,
δε τις γιατρευει.
Ονειρευεσαι;
Που πουλουν χρυσοσκονη
-απο εκεινη των ξεπεσμενων αγγελων-
να ντυσω τις ευχες που πεφτουν στο πατωμα.
Φωναζω το ονομα σου,
φωναζω τη ζωη μου,
μα κρυφτηκαν και τα δυο.
Ατιμη καρδια και ατιμο μυαλο.
Στα μισα του δρομου μ'αφησατε." Amy

Ελπιδα

"Τη πορτα πισω μου βροντω
χωρις να ακουσω καν τα βηματα του πονου σου.
Γελω σιγανα για τη Μοιρα δυο ψυχων
μακρινο το θεαμα και απιαστο.
Βγαζω ενα ενα τα αγκαθια απο τη ψυχη,
κοιταζω το καθρεπτη σου,
σιαζομαι για το Τελος
και σε φιλω.
Ελπιδα." Amy

Αγγελοι & Δαιμονες

"Ναι να λες στο λαθος.
οχι στο σωστο.
Στο οποιο προσταζει.
Γιατι κολασμενος ειναι ο αγγελος
μεσα μου βραζει,
οι δαιμονες πολυ αθωοι για να σταθουν.
Μπλεκονται ολα στη παλετα της ζωης σου
και εσυ καλεισαι να επιλεξεις.
Τι.
Αγγελους και Δαιμονες
απο ενα παρελθον ηδη σβησμενο." Amy

Μερα...νυχτα

"Μερα.

Που να στρεψεις το βλεμμα σου;

Γκρι και μαυρο τα χρωματα.

Εδω και εκει ενα αχνο πρασινο προσπαθει να τρυπωσει.

Αδικος κοπος.

Ανιση μαχη με τα θηρια.

Καποιες λιγοστες μονο ηλιαχτιδες

καταφερνουν και περνουν απο κατι διπλα παραθυρα.

Μα και κεινα σφαλιστα παραμενουν.

Μεσα απ'αυτα, σκοταδι.

Και εσυ τρεχεις να προλαβεις.

Να προλαβεις τι;

Το αυριο.

Μα εζησες το σημερα;

Εδωσες κατι στο χθες;

Πως περιμενεις λοιπον αυτο να σ'ανταμειψει;

Ποτε ποτε μονο προσευχεσαι.

Να σωθεις.

Να μπορεσεις να αρπαξεις περισσοτερα.

Αδικος κοπος.

Ανιση μαχη με τα θηρια.

Αλλοι παντα ειναι εκεινοι

που αρπαζουν τα πολλα.

Και απελπιζεσαι.

Και δεν αντιλαμβανεσαι το Απλο.

Νυχτα. " Amy

Kυκλος στην αμμο

"Θαυμασα το εργο μου απο ψηλα.

Τα ειχα καταφερει.

Ετσι τουλαχιστον θελησα να πιστεψω.

Επιτελους ο δικος μου ηλιος ηταν εκει,

στο φως των ματιων μου.

Μονο που το φως τρεμοφεγγε

και δεν ηταν παρα κερι η πηγη ολων.

Μονο που ο δικος μου, μονακριβος ηλιος,

ενας απλος κυκλος στην αμμο αποκαλυφθηκε.



Ατενισα απο μακρια

τη μακρινη λαμψη του ονειρου σου.

Τους ποθους που οικειοθελως θαβαμε

βαθια στα υπογεια, εκεινα χωρις θεα.

Ενα φυσημα του ανεμου,

μια βροχη δυνατη, ξεπλυμα στην αμαρτια,

κατι βηματα συρτα, εκεινα του χρονου,

ο κυκλος χαθηκε, εσβησε και η αμμος ταξιδευε.



Καθε της κοκκος φωλιαζει μεσα σου,

καθε της στοιχειο - σημειο διαγραφει τη Μοιρα μας,

καθε σιωπη χαραζει παλι εκεινο τον κυκλο.

Τον κυκλο στην αμμο.

Τη ζωη." Amy

Μη μου τους κυκλους ταραττε

"Ο κυκλος, σα τελειο σχημα που ειναι,

γεμισε και τη τελευταια του μοιρα, εκλεισε.
Ετσι και η ζωη μου, εκλεισε για να αρχισει απο το μηδεν.
Μονο που τα προσωπα εμειναν ιδια,
μονο που ο κυκλος κατεληξε να ειναι φαυλος.
Σκηνες ζωης που επαναλαμβανονται στο μονοτονο...

Οι σταγονες του μισους μου
πεφτουν στο ιδιο ακριβως σημειο,
τα δακρυα κυλουν παντα
με την ιδια συχνοτητα, ακαταπαυστα,
ο πονος εκπεμπει στα ιδια σηματα, θανατος.

Καθε φορα που ο κυκλος φτανει στο τελος του,
καθε φορα που η μερα καλωσοριζει τη νυχτα,
ειναι που κατι ελπιδες ξεχασμενες,
αραχνιασμενες απο μια ανατολη που προλαβα καποτε,
προσταζουν να συνεχιστει το μαρτυριο.

Η ειρωνεια σ'ολο δεν ειναι η αποδοχη.
Ειναι που κατι τετοιες στιγμες λεω μια φραση:
"μη μου τους κυκλους ταραττε" ." Amy

Μακαρι -χθες-

"Μακαρι να μπορουσα να ελπισω στο χθες.
Γιατι το σημερα σωπαινει.
Γιατι το αυριο μου κλεινει τη πορτα φευγοντας.
Ο θορυβος της ακομη ηχει στο αμιλητο του χρονου.
Φευγει σιγα σιγα,
σερνοντας τα βηματα του στα σκαλια της απελπισιας μου.
Νιωθω τις πληγες του στο σωμα του ανυπαρκτου,
στο σωμα μου,
κι ας μην μ'εχει ποτε ακουμπισει.
Κι ας μην μ'εχει ποτε κοιταξει στη ψυχη.
Μακαρι να μπορουσα να ελπισω στο χθες.
Στις ανηλιαγες μερες των φθινοπωριατικων στιγμων σου.
Στα χαδια τα κοκκινα του παθους σου.
Μακαρι να μπορουσα να συνεχισω να στροβιλιζομαι σ'αυτο.
Στο κοκκινο.
Να μη νοιαζομαι για το μαυρο που επελεξες.
Αληθεια, γιατι αυτο το χρωμα;
Αιωνια νυχτα.
Μακαρι να μπορουσα να καταφερω να μεινω σο χθες.

Κριμα." Amy

Μη φευγεις

"Φευγεις και η σιωπη εγινε μακαβρια ανυποφορη.

Φευγεις και τα πουλια αποδημησαν σε τοπους καινουργιους.

Η ανασα μου χρωματισει το ομιχλωδες βλεμμα σου,

το αγγιγμα μου σχηματισει την αιθερια υπαρξη σου.

Φευγεις...

Συνεχιζεις και περπατας στο μονοπατι του Τιποτα,

εξακολουθεις και δινεις νοημα στον πονο.

Φευγεις...

Οπως καθε μερα, οπως τοσα χρονια.

Χανω ολοενα την υπαρξη μου.

Πεφτω στο κενο του ασφυκτικα πολυτιμου εαυτου σου.

Μη φευγεις...

Ακουσε την αγαπη που τρεμοφεγγει τωρα σιωπηλη στο σκοταδι.

Ακουσε το χτυπο του -περιμενω- που επιμενει στο Τωρα.

Ακου...

Μη φευγεις." Amy

Αποχρωσεις

"Μπλε. Η θαλασσα των δακρυων μου, πνιγομαι ακαθεκτη.

Κοκκινο. Το σκονισμενο παθος που σου φυλαξα
στο μπαουλο της καρδιας μου.

Κιτρινο. Το παραφορο μισος, μισος να ξερω πως πονας
οταν εγω γελαω μακρια σου.

Λευκο. Η αγνοτητα της παρθενας ευρωστιας μου,
της προσμονης μου να γυρισεις απ'τα μακρινα ταξιδια σου.

Μαυρο. Το βελουδινο πεπλο μιας νυχτας μαρτυριο
στη σκεψη και στο ποθο μας.

Πρασινο. Η γαληνη, καταφυγιο απεναντι στη θλιψη σου,
στις ρημαδες μελαγχολιες σου που τις βαρεθηκα οικτρα.

Καφε. Θυμασαι εκεινη τη σοκολατα που μου ειχες προσφερει τοτε;
Λαθος. Λευκη ηταν...

Πορτοκαλι. Αυτη η πεσσιμιστρια δυση μου που σβηνει
ολοενα και πιο εντονα καθε αλλο χρωμα.

Σβηνουν, χανονται ολα στη παλετα της δινης σου.
Ολα ενα.

Αποχρωσεις." Amy

Tonight I can write the saddest lines

"Tonight I can write the saddest lines.

Write for example, 'The night is shattered
and the blue stars shiver in the distance.'
The night wind revolves in the sky and sings.

Tonight I can write the saddest lines.
I loved her, and sometimes she loved me too.

Through nights like this one I held her in my arms.
I kissed her again and again under the endless sky.

She loved me, sometimes I loved her too.
How could one not have loved her great still eyes.

Tonight I can write the saddest lines.
To think that I do not have her. To feel that I have lost her.

To hear immense night, still more immense without her.
And the verse falls to the soul like dew to a pasture.

What does it matter that my love could not keep her.
The night is shattered and she is not with me.

This is all. In the distance someone is singing. In the distance.
My soul is not satisfied that it has lost her.

My sight searches for her as though to go to her.
My heart looks for her, and she is not with me.

The same night whitening the same trees.
We, of that time, are no longer the same.

I no longer love her, that's certain, but how I loved her.
My voice tried to find the wind to touch her hearing.

Another's. She will be another's. Like my kisses before.
Her voice. Her bright body. Her infinite eyes.

I no longer love her, that's certain, but maybe I love her.
Love is short, forgetting is so long.

Because through nights like this one I held her in my arms
my soul is not satisfied that it has lost her.

Though this be the last pain that she makes me suffer
and these the last verses that I write for her."  Pablo Neruda

Μονο αγαπη

"Και αγκαλιασα τα κυματα της ανυποταξιας σου,
μιλησα με τους δαιμονες της δολιοτητος σου,
υπερασπιστηκα τη χαμενη αθωοτητα των λησμονημενων χρονων σου.
Μαχομαι αιωνιως να προλαβω το τραινο
της απροβλεπτης διαθεσης σου.
Υποφερω ομως να βλεπω συνεχως αυτο να φευγει,
παντα χωρις εμενα.

Οι τυπικοι μπορει να χλευαζουν.
Μα ποιος μιλησε για τυπικοτητα;
Εδω μονο αγαπη.

Μετραω εναγωνιως τα λεπτα της απουσιας σου,
μα πνιγομαι ολοενα στο μετρημα τους.
Βουλιαζω εξεπιτηδες στο βουρκο της μαυριλας σου.

Ο ηλιος μπορει να ειναι εκει για τους σοφους.
Μα ποιος μιλησε για σοφια;
Εδω μονο αγαπη.

Πληρωνω με το κοστος του θρασσους μου.
Με το κοστος να ζησω για ολη τη ζωη μου στη Κολαση σου.

Οι εναρετοι μπορει να ζησουν ελευθεροι.
Μα ποιος μιλησε για αρετη;
Εδω μονο αγαπη." Amy

Μπλε βαθη

" Εψαξα εναγωνιως το γαλαζιο των δυο μικρων σου λιμνων...

Βαθυ και επικινδυνο το μπλε τους, βουλιαξα εκουσιως.
Ετεινα το χερι, παρακληση ζωης.
Μα εσυ το εσπρωξες, προσπαθεια απογνωσης.
Φωναξα το ονομα σου.
Μα εσυ ειχες ηδη φυγει.
Πνιγηκα στο παθος σου.
Κοκκινο το παθος, σταγονα στο μπλε σου.
Τα ματια πετρωσαν και αχανη παρεμεινε
η στιγμη να παλλεται στον οιστρο του μισους σου.
Τα χειλη μισο ανοιξαν ξερα,
χωρις ουτε ενα φιλι να μπορει να ξεδιψασει
το ποθο που καποτε καρτερουσε να ολοκληρωθει.
Ενα τριανταφυλλο μονο ταξιδευε
μαζι με εμενα, μαζι με το κενο που
ζωγραφιστηκε στα μαυρα βαθη μου.

Τα μπλε, δικα σου βαθη μισηθηκαν
και γιναν πιο σκουρα τωρα
στην αποχρωση αυτη του θανατου.
Εφυγες και σταζουν ολα τωρα,
μπλεκονται τα χρωματα... " Amy

" 00.00 π.μ - Στη χωρα του ονειρου

Εκλεισα τα ματια μου.
Διεσχισα τη Πυλη του Ονειρου
κινηθηκα παραπλευρως για να εχω πληρη εικονα
του εγω μου και του εσυ σου.
Ειχα αγορασει ηδη ενα μπουκετο τριανταφυλλα.
Εσκυψα το κεφαλι μου να βεβαιωθω πως τα κρατουσα.
Ειχαν μαραθει.
-Δε πειραζει, σαμπως θα σε δω;-
Μπροστα μου απλωνοταν ενα μονοπατι.
Ξερεις, απο εκεινα τα υποσυνειδητα,
τα φιδογυριστα, δυσβατα μονοπατια.
Εκανα το πρωτο βημα
ταυτοχρονα η καρδια χτυπουσε κι αυτη.
Μα σε καθε τετοιο βημα - χτυπο
ενα ενα τα πεταλα επεφταν.

3.00 π.μ. - Στη χωρα του χαους

Στεκομουν ανημπορη στο κατωφλι του Πονου σου.
Ανικανη να σηκωσω το σαπιο χερι μου.
Να χτυπησω το κουδουνι της πληγης σου.
Απ'το μπουκετο ειχε μεινει μονο το περιτυλιγμα.
-Κατι ειναι και αυτο-.
Τουλαχιστον δεν ηρθα μ'αδεια χερια.
Μαζεψα τα κομματια της δυναμης που ειχα φυλαξει απο παιδι
και φωναξα το ονομα σου.
Σιωπη.
Η ελπιδα τελικα και μετα θανατον υπαρχει.
Ξανα φωναξα.
Τιποτα.

7.00 π.μ - Στη χωρα του τωρα

Δεν θυμαμαι πολλα πραγματα.
Κριμα που ειχα ξυπνησει.
Κι ας μην μου ειχες εμφανιστει.
Θα ηταν σατανικα ειρωνικο να ερθεις
στα ονειρα μου.
Το μονο που εχω συγρατησει καλα στο μυαλο μου.
Ειναι ενα μπουκετο λουλουδια.
Ιδια μ'αυτα που εχω στο διπλανο βαζο,
δωρο στα γενεθλια μου.
Κριμα, μαραθηκαν." Amy

Το ποτάμι

Αποψε συρθηκα και παλι στην οχθη

του ποταμου σου...

Το νερο ηταν τωρα γλυφο, δεν καταφερα να ξεδιψασω.

Το κορμι μου, το νιωθω,

ακομη παρασυρεται απο το ρευμα,

σα το κλαρακι που καποτε πεταξες οταν ειμασταν παιδια.

Μονο που τουτο το κυμμα που με παιρνει

δεν ειναι το ιδιο.

Ειναι πιο δυνατο, γεματο απο τις αναμνησεις

των εφηβικων μας χρονων.

Τοτε καναμε ονειρα θυμασαι;

Τοτε ειχαμε τολμησει να ζησουμε.

Σημερα αγναντευω το αυριο

με τη δυναμη που μας εδωσε

ο πονος του χθες.

Σημερα προσμενω το καλυτερο

με τις προσευχες μου

να αγγιζουν το χειροτερο που περασε.

Σημερα, ειμαστε γυμνοι μπροστα στην αληθεια του.

Το ποταμι ειναι εδω, το ιδιο οπως και τοτε.

Εμεις μονο αλλαξαμε.

Γιναμε σοφοτεροι.

Γιναμε ανθρωποι.

Γιναμε κοινωνοι του τελους μας." Amy